Lester Bangs — najważniejszy krytyk muzyczny Ameryki

, , Leave a comment

Krótka historia Lestera Bangsa — dziennikarza muzycznego, okrzykniętego mianem najważniejszego krytyka muzycznego Ameryki. Zapraszam!

Dzieciństwo i młodość

Moją dziecięcą fantazją, którą najlepiej zapamiętałem, było posiadanie posiadłości z ogromnymi katakumbami, gdzie w alfabetycznym porządku, wiłyby się, na słabo oświetlonych, zatęchłych regałach, wszystkie kiedykolwiek wydane płyty.” – Lester Bangs

Leslie Conway ‘Lester’ Bangs urodził się 14 grudnia 1948 roku w Escondido w Kalifornii. Oboje rodzice Bangsa pochodzili z Teksasu. Ojciec Lestera, Conway Leslie Bangs, były skazaniec, alkoholik i zawodowy kierowca, który zginął w pożarze domu, gdy Lester miał dziewięć lat. Jego matka, Norma Belle, miała około pięćdziesięciu lat kiedy ten przyszedł na świat. Była gorliwym Świadkiem Jehowy i w późniejszych latach próbowała wychować swojego jedynego syna w tej wierze, ten jednak stanowczo się temu opierał. Gdy miał jedenaście lat, pewien mężczyzna, przymuszał go do współżycia z nim w zamian za gumę do żucia i komiksy. Bangs jednak nigdy nie zasłaniał się swoim nieudanym dzieciństwem, twierdził, że każdy pochodzi ze złej rodziny, która nacechowana jest różnymi odchyłami od normalności, nie cierpiał gdy ktoś zasłaniał się i usprawiedliwiał swoje niepowodzenia złym dzieciństwem, czy kiepskim wychowaniem.

Przyjaciel Bangsa, Richard Meltzer, powiedział o nim tak: „Lester był wrażliwym chłopcem, a warunki w których przyszło mu się wychowywać nie „uzbroiły” go wystarczająco dobrze by ten mógł stawić czoła czemukolwiek. Musiał więc wymyślić samego siebie”. 

O wczesnych przejawach zainteresowania Lestera Bangsa muzyką, wspomina inny jego przyjaciel z lat dzieciństwa, Milton Wyatt, który opowiada o spotkaniach Świadków Jehowy, organizowanych przez matkę Lestera, które to odbywały się w ich domu. Lester zamykał się w swoim pokoju wraz z przyjacielem, któremu później puszczał ulubione nagrania Charlesa Mingusa i godzinami opowiadał o Jazzie, tłumacząc przy tym skrupulatnie przyjacielowi, dlaczego to czego słucha na co dzień jest kiepskie i dlaczego muzyka rozbrzmiewająca w jego pokoju jest lepsza – zawsze starając się zapewnić swojemu słuchaczowi odpowiednią dozę rzetelnych argumentów.

Okres szkoły średniej to także początek fascynacji pisarzami Beat Generation. Nagi Lunch Burroughsa, Skowyt Ginsberga oraz Podziemni i W Drodze Kerouaca – wszystkie te klasyki nurtu były rozprowadzane przez Bangsa wśród jego paczki przyjaciół, którzy w raz z nim i za jego namową zaczytywali się w dziełach Beatników. Na późniejszych etapach swojego życia, Bangs miał stwierdzić, że to czego najbardziej żałuje to to, że nie urodził się dziesięć lat wcześniej, przez co utracił szanse zostania jednym z twórców ruchu Beatników.

W raz z fascynacją literaturą, w młodym Lesterze Bangsie wzrastała miłość do muzyki, oraz pewnej pięknej rudowłosej damy imieniem Andrea DiGugglieli.

Ich związek, mimo swojej toksyczności, przetrwał całe liceum i trwał jeszcze przez jakiś czas po skończeniu przez nich szkoły. Pomimo częstych kłótni, dobrze się ze sobą dogadywali i czerpali przyjemność ze swojego towarzystwa jako para ekscentryków, chełpiąca się swoim wyobcowaniem wśród reszty świata.

Kariera i śmierć

Słuchajcie, jełopy, jestem tak dobry jak którykolwiek z waszych dziennikarzy, których macie. Lepiej to wydrukujcie, albo podajcie powód dlaczego nie!” – Lester Bangs do redakcji Rolling Stone Magazine

Miłość Bangsa do muzyki, zmieniła swój kierunek wraz z ‘Brytyjską Inwazją’ roku 1964, kiedy w USA na popularności zyskiwało The Beatles oraz The Rolling Stones. Zwłaszcza ci drudzy wzbudzili ogromne zainteresowanie Bangsa, który manifestował swoje uwielbienie dla zespołu, paradując wszędzie z wyciętym z gazety młodzieżowej zdjęciem zespołu, przypiętym do swojej koszuli i opowiadając wszystkim jak cudowny jest to zespół.

Życie z fanatycznie religijną matką, stawało się dla Bangsa coraz większym ciężarem. Lester, w końcu doigrał się i został wykluczony ze swojego zgromadzenia, zaczął też nadużywać narkotyków, przez co nieomal stał się ‘nastoletnim warzywem’.

Po tym gdy został świadkiem zbiorowego gwałtu na imprezie organizowanej przez gang motocyklowy Hell’s Angels, postanowił zmienić swoje życie i rozpoczął studia dziennikarskie, po to tylko by opuścić College tuż przed swoimi dwudziestymi urodzinami. Przez chwile grał na harmonijce w zespole, znanym jako Three Dark Ages. W roku 1969 wysłał do magazynu Rolling Stone swoją recenzje debiutanckiego albumu zespołu MC5, dołączając do niej liścik w którym pisał: „Słuchajcie, jełopy, jestem tak dobry jak którykolwiek z waszych dziennikarzy, których macie. Lepiej to wydrukujcie, albo podajcie powód dlaczego nie!”. Ku uciesze Bangsa, jego recenzja została opublikowana, od tego momentu jego recenzje zaczęły regularnie pojawiać się na łamach Rolling Stone. Z pod jego palców wypłynął również reportaż dotyczący niesławnego występu The Rolling Stones w Altamont w ‘69, który uważany jest za wydarzenie kończące ‘Lato Miłości’.

Redaktor Rolling Stone Magazine, Jann Wenner, nigdy nie wierzył w literackie umiejętności Bangsa, co odbiło się na ich współpracy i już w 1970 roku, Bangs zaczął pisać dla innego pisma poświęconego muzyce – dla magazynu Cream. W Cream Bangs został obdarzony przez redakcje ogromnym zaufaniem i szacunkiem, przez lata publikowania dla tego pisma, ani jedno słowo w którymkolwiek z jego tekstów nie zostało zmienione. W 1971 roku wyprowadził się z domu swojej matki i zamieszkał w placówce Cream w Detroit.

Przez swoich przyjaciół z tego okresu, określany był jako jeden z najbardziej samotnych ludzi, których znali. Nie radził sobie z kobietami, mimo szczerych chęci, nie był w stanie utrzymać związku przez dłużej niż kilka tygodni. Tak jak jego własny ojciec, zmagał się z alkoholizmem i uzależnieniem od środków przeciwbólowych. Pojedyncze listy od fanów, które otrzymywał, nie mogły zastąpić mu tych relacji, których naprawdę pragnął – relacji z osobistościami świata muzyki.

1973 nie był rokiem szczęśliwym dla Bangsa. Jego ulubieni artyści Lou Reed i Iggy Pop, nie mogli znieść jego osoby podczas udzielanych Bangsowi wywiadów – Iggy Pop, już na samym początku rozmowy z Bangsem nazwał go idiotą i kazał mu się zamknąć. Możliwe, że ma to związek z metodą, którą stosował Bangs podczas wywiadów, a która polegała na tym, by zacząć rozmowę od najbardziej kontrowersyjnego pytania, które przyszło mu do głowy.

Zaczęto też Bangsowi zarzucać zbyt emocjonalne zaangażowanie w poruszane przez niego w tekstach tematy. Porównywano go do Huntera S. Thompsona – czego szczerze nienawidził, traktując go jako swojego wroga numer jeden. Bangsa zaczęło trapić poczucie niespełnienia, frustracja z powodu tego, że wielbione przez niego gwiazdy patrzą na niego z pogardą, jak na podrzędnego stalkera.

W 1977 roku Bangs opuścił szeregi Cream by zostać wolnym strzelcem. Przeniósł się do Nowego Jorku i zamieszkał na Manhattanie. Obwieścił się samozwańczym patronem rodzącej się sceny Punk-rockowej. Miał również nadzieje, że życie w wielkim mieście, przyniesie mu upragnioną inspiracje do napisania jego największego dzieła. Zaczął pisywać dla tygodnika Village Voice i coraz bardziej pogłębiał się w swoich uzależnieniach, z których co prawda próbował wyjść, lecz bezskutecznie.

Początek lat ’80 nie przyniósł żadnych większych zmian w jego życiu. Wciąż zamieszkiwał na Manhattanie, w mieszkaniu, które bardziej przypominało norę, przepełnioną oparami taniego alkoholu i zagraconą walającymi się wszędzie płytami. W 1981 udało mu się uniknąć losu swojego ojca i uciec ze swojego mieszkania, które strawił ogień.

Większą część roku 1981 i 1982 poświęcił na pisaniu i zbieraniu materiałów do swojej książki zatytułowanej Rock Gomorrah. W dniu kiedy ukończył jej ostateczną wersje, którą wysłał do wydawcy, Bangs nie czuł się najlepiej. Postanowił jednak świętować swój sukces mimo wszystko. Popił wódką kilka tabletek Valium i lekarstwa na kaszel w nadziei na to, że te zapewnią mu jakichś niesamowitych doznań. Nie spodziewał się tego, że taka mieszanka, wprowadzi go w śpiączkę z której już nigdy się nie wybudzi. Zmarł w Nowym Jorku, 30 kwietnia 1982, w wieku 33 lat.

Źródła: [1], [2], [3]

 

Leave a Reply